Osoby niewidome lub niedowidzące mają zazwyczaj duży problem z bezpiecznym poruszaniem się po przestrzeni publicznej. Wiele zagrożeń czyha na nie zwłaszcza podczas poruszania się w okolicy dróg oraz innych ciągów komunikacyjnych. Aby ryzyko ich wystąpienia było jak najmniejsze w infrastrukturze publicznej stosuje się kilka praktycznych rozwiązań.
W trakcie przechodzenia przez ulicę na światłach usłyszeć można charakterystyczny dźwięk. Jest to głośny i wibrujący odgłos, który z łatwością dochodzi do uszu już z dalekiej odległości. Dźwięk ten ma informować niewidomych o zielonym świetle na przejściu dla pieszych. Sygnały docierające do narządu słuchu występują ponadto w postaci werbalnych komunikatów. Można się z nimi spotkać nie tylko na ulicach, ale także w obiektach użyteczności publicznej, takich jak przystanki czy windy w blokach.
Tworząc znaki dla niewidomych wykorzystuje się także naturalnie wyższą u tej grupy osób wrażliwość na bodźce dotykowe. Dzięki neuroplastyczności mózgu pozbawieni wzroku są w stanie znacznie lepiej wyczuć wszelkie nierówności podłoża. Aby wykorzystać ich doskonałe zdolności palpacyjne wiele przejść i niebezpiecznych miejsc wyposaża się w dodatkowe, wyprofilowane elementy. Charakterystyczne pinezki i linie prowadzące spotkać można na peronach. Dzięki nim niewidomi wiedzą, gdzie kończy się przeznaczona dla pieszych platforma. Dodatki sygnalizacyjne tego typu zwykle montowane są też na schodach oraz w wielu innych newralgicznych miejscach.
